Het vuur brandt weer

Het was er jarenlang. Toen was het weg. En ineens merkte Vlaardingen hoeveel dat ene woord betekende. Vanaf nu brandt VUUR weer op de oude brandweerkazerne. Daarmee keert een vertrouwd stuk stadsgeheugen terug in het straatbeeld.

Op de toren van de oude brandweerkazerne aan de Hoflaan is weer een woord in hoofdletters verschenen dat voor veel Vlaardingers vertrouwd zal aanvoelen: VUUR. Met die verschijning kwam ook het besef dat je soms pas merkt hoezeer je iets hebt gemist, wanneer het er lange tijd niet meer was. 

Het zijn feitelijk slechts een paar rode neonletters, zichtbaar hoog boven de straat. Wie er langsloopt, kijkt er misschien even naar en loopt door. Toch zit er meer achter dat ene woord. VUUR maakt deel uit van een serie van vier lichtkunstwerken met onderling samenhang onder de naam “Vier Elementen”, van de Vlaardingse kunstenaar Dike Hof. Verspreid over de stad vormen WATER, AARDE, HEMEL en VUUR samen een stil kwartet door Vlaardingen. Een kwartet waarvan je de onderdelen onderweg gewoon tegen kan komen.  

Het Verdwijnen van VUUR 

Jarenlang hoorde VUUR bij het straatbeeld. Tot het ineens verdween. Na de verkoop en bij de verbouwing van de voormalige brandweerkazerne werd de slangentoren (oorspronkelijk bedoeld voor het drogen van brandslangen) onder handen genomen en gingen de letters eraf. Aan dit moment werd weinig ruchtbaarheid gegeven. Maar juist toen VUUR weg was, bleek hoe sterk het in het collectieve geheugen van de stad zat. Het viel op in de buurt, bij liefhebbers van Vlaardingen en zeker bij bewonderaars van Dike Hof.  

Vrijwilligers in actie 

Stichting Verder Kijken besloot in actie te komen. Een kleine groep Vlaardingers die zich inzet voor kunst in de stad en het werk van Dike Hof in het bijzonder.  

Daar zit ook een persoonlijk element in. Dike Hof overleed vorig jaar. Volgens Henk de Bruijn van de Stichting Verder Kijken was de Stichting samen met Dike al langer bezig om VUUR terug te plaatsen, maar het overlijden van Dike heeft de Stichting extra energie gegeven voor haar nalatenschap en voor alles wat Vlaardingen kleur geeft:  
“Wij doen dit allemaal als vrijwilligers met liefde voor de stad en ook de liefde voor Dike.” 

De weg terug naar de toren 

Voor de letters van VUUR bleek de weg terugvinden richting de toren minder eenvoudig dan het lijkt. “Dat was geen gemakje,” zegt De Bruijn. “Je gaat met de gemeente praten, met de ontwikkelaar, met de makers van de neonletters, met de erfgenamen van Dike. En vervolgens moesten we nog een omgevingsvergunning aanvragen voor iets wat er al die tijd heeft gestaan.” Natuurlijk moest ook de financiering geregeld worden. Gelukkig wilden de gemeente Vlaardingen, de Stichting Jan Anderson & Rita Boon en het Ondernemersfonds Oostwijk een bijdrage leveren. 

Volgens de stichting hoort het werk van Dike Hof onlosmakelijk bij Vlaardingen. “In de laatste maanden van haar ziektebed hebben we het hier vaak over gehad,” vertelt De Bruijn. “Het is echt haar geesteskind. Als Stichting Verder Kijken willen we zorgdragen voor de vijf beelden die de stad Vlaardingen markeren.” 

Meer dan de Vier Elementen 

Dat stopt niet bij de Vier Elementen. Aan de overkant van de Nieuwe Waterweg realiseerde Dike Hof later ook het lichtkunstwerk Overkant. Het woord staat in Pernis en is vanuit Vlaardingen goed te zien. Een werk dat de verbinding legt tussen twee zijden van het water.  

De terugkeer van VUUR op de brandweerkazerne is naast het opnieuw compleet maken van de vier elementen in de stad, vooral een gebaar van waardering voor het oeuvre van Dike Hof en de blijvende rol die haar werk speelt in het gezicht van Vlaardingen. 

Herontsteking van VUUR 

Op vrijdag 10 april om 15.00 is VUUR officieel weer ontstoken op de slangentoren van de voormalige brandweerkazerne. Het kunstwerk kan weer stralen. Familie en vrienden van Dike Hof waren hierbij ook aanwezig.  

Dit soort (her)openingen vragen er bijna om, om even stil te staan bij de situatie. Al schuilt de werkelijke waarde misschien vooral in wat daarna gebeurt. Het feit dat het woord er weer is. Dag in dag uit. 

En wanneer de avond valt en de rode letters weer duidelijk oplichten, dat ene woord zich opnieuw voegt in het rijtje van WATER, AARDE en HEMEL. Verspreid over de stad, op plekken waar je misschien dagelijks langs komt zonder er steeds bij stil te staan. 

Totdat iets er ineens niet meer is. 

En nu dus, gelukkig, weer wel.