Ahmad Kellia: De taal leren is het eerste begin (27 juli 2016)

Ahmad Kellia studeerde rechten in Damascus voordat hij twee jaar geleden moest vluchten: “Ik wil niet vechten. Ik wil leren en leven.“ Ahmad (27) is één van de vijftien deelnemers aan het netwerkproject voor hoogopgeleide Syrische vergunninghouders onder begeleiding van netwerkspecialist Lin McDevitt-Pugh: “Eén van de meest waardevolle dingen die je achterlaat als nieuwkomer, is je netwerk. De kernbegrippen tijdens de training: weet wat je behoeften zijn, deel ze met anderen, wees nieuwsgierig en wees gul met het delen van kennis. Een netwerk is een basisbehoefte. In je eentje begin je weinig.”

Lin en Ahmad

“Eén van de meest waardevolle dingen die je achterlaat als nieuwkomer, is je netwerk.” Lin McDevitt-Pugh spreekt uit eigen ervaring, 38 jaar geleden verliet zij haar geboorteland Australië en kwam naar Nederland. “En dan verhuisde ík nog uit vrije wil.” Inmiddels meer dan twintig jaar actief als inspirerende ‘verbinder’, startte Lin dit voorjaar een netwerktraining voor hoogopgeleide Syrische vergunninghouders, de grootste groep vergunninghouders in Vlaardingen op dit moment. Ahmad Kellia (27) is één van de vijftien deelnemers. Voorafgaand aan de derde bijeenkomst van het netwerkproject vertelt Lin waarom het leren kennen van de juiste mensen zo belangrijk is. “Netwerken wordt nog steeds te vaak afgedaan als een noodzakelijk kwaad,” begint ze. “Maar als je weet wat je nodig hebt én als je de juiste vraag stelt, kan netwerken heel waardevol zijn. Voor vergunninghouders die in korte tijd veel moeten regelen, leren en ontdekken, terwijl ze vaak een traumatische reis achter de rug hebben, is een netwerk een basisbehoefte. In je eentje begin je weinig.”

Schakel

“Eén van de eerste personen met wie vergunninghouders in contact komen, is een vrijwilliger van VluchtelingenWerk,” vervolgt Lin. “De begeleiding begint met allerlei praktische zaken rondom huisvesting. Daarnaast zijn er betrokken Vlaardingers die zich actief inzetten voor vluchtelingen. Nawal Al-Baz is daar één van, zij zoekt nieuwkomers op en vormt een belangrijke schakel tussen vergunninghouders, de Vlaardingse samenleving en ook de gemeente. Zij gaf aan dat hoogopgeleide vergunninghouders andere behoeften hebben en andere vragen stellen. Met deze netwerktraining maken we constructieve oplossingen mogelijk.”

Maatje

Het project bestaat uit vier bijeenkomsten: twee met vergunninghouders alléén en twee samen met Vlaardingers die dicht bij de vergunninghouders staan en zelf een breed netwerk hebben. “De eerste actie was het in kaart brengen van de vragen en behoeften van de deelnemers. Het herkennen van elkaars situatie was direct al heel waardevol. Weet wat je behoeften zijn, deel ze met anderen, wees nieuwsgierig en wees gul met het delen van kennis. Dat zijn de kernbegrippen. Na de training zijn de deelnemers in staat om een netwerk op te bouwen, zijn ze bekend met de noodzakelijke voorzieningen en kunnen zij op hun beurt andere vergunninghouders ondersteunen als maatje in het Maatjesproject. Bij succes is het idee om dit project ook aan te bieden aan hoger opgeleide Eritreeërs, qua omvang de tweede groep in Vlaardingen.”

Leren

Ahmad Kellia voegt zich bij ons aan tafel. Met een innemende glimlach deelt hij zijn ervaringen tot nu toe. In het Nederlands. “Natúúrlijk, dat is goed voor mij.” Ahmad studeerde rechten in Damascus voordat hij twee jaar geleden moest vluchten. “Ik wil niet vechten. Ik wil leren en leven. Ik hou van mensen. Toen ik in Vlaardingen kwam was ik blij. Het is hier mooi en rustig. Als eerste wilde ik de taal leren. Ik ben heel blij met Nawal en met Lin. Ik begrijp natuurlijk dat niet alles gelijk mogelijk is. Door het project weet ik nu waar ik moet zijn om sneller goed Nederlands te leren en hoe ik verder kan studeren. In september begin ik met een schakeljaar bij het Albedacollege, dat is voor studenten met een buitenlands diploma. Daarna wil ik politicologie studeren. En werken.”

Voluit leven

Lin vult aan: “Het is prachtig hoe gemeenten als Vlaardingen hun verantwoordelijkheid nemen voor de huisvesting en integratie van vergunninghouders. De volgende stap is dat vergunninghouders hier ook echt kunnen aarden, hun weg kunnen vinden. Voluit kunnen leven. Dat is van levensbelang voor de mensen zelf, maar ook voor de stad. Zo hebben wij een zeer bekwaam arts in de groep. Het zou geweldig zijn als de arts in de tijd dat hij goed Nederlands leert, toch zijn kennis kan inzetten. Met dit project leren we wat de mogelijkheden zijn in Nederland en hoe nieuwkomers daar gebruik van kunnen maken. Een brug bouwen is het begin. Als de brug er eenmaal ligt, is het minder moeilijk om verder te komen. Zo eenvoudig is het.”

Uitgelicht