Gemeente Vlaardingen - Roodborstjes

 

Als we een pluizenbolletje van zaden nader bekijken zie je dat een groepje zaden midden in het hart van de voormalige bloembodem bijeen zit en elk zaadje heeft een lange enigszins kronkelige “staart”. Aan deze staartjes zitten lange dunne vlieshaartjes die het wollige uiterlijk veroorzaken.

Slaan we linksaf dan vallen de rechtop staande, getopte dode bomen meteen op. Deze dode Iepen zijn een aantal jaren geleden aan de beruchte iepziekte overleden waarna de bovenste takken en de top er uit gezaagd zijn. Hierna mocht de natuur zich over de bomen ontfermen en dat gebeurde vrijwel meteen. Als eerst begonnen de Grote bonte spechten de schors van de bomen af te peuteren op zoek naar de larven van de Iepenspintkevertjes. Een delicatesse voor deze vogels! Het jaar er na werden de holen in de bomen gehakt en tegenwoordig broeden de spechten in deze dode bomen. Wanneer je omhoog kijkt kun je bij verschillende bomen de nestholen zien zitten.

 

 

Ook de eerste paddenstoelen, zoals de Tonderzwammen en de Fluweelpootjes hebben de stammen weten te vinden.

 

 

Wandelen we verder door het Natuurpark dan komen we momenteel ook veel Eksters, Gaaien, Koperwieken, Kool- , Pimpel- en Staartmezen, Winterkoningen en Vinken tegen. Ook de Roodborsten laten zich goed zien. Vaak zitten ze op een twijgje heerlijk te zingen. In tegenstelling tot de meeste andere vogels zingen ook de vrouwtjes. Roodborsten zingen het hele jaar door en niet zoals andere vogelsoorten alleen tijdens de broedtijd. Dit komt omdat ze er het hele jaar door een voedselterritorium op na houden en dat wordt voor soortgenoten gemarkeerd door op strategische punten te gaan zingen. Komt een andere Roodborst binnen dit territorium dan wordt hij of zij meteen aangevallen en weggejaagd. Hun agressie wordt vooral opgewekt door de fel oranje kleur die ze op de borst hebben. Ze schijnen zelfs al een oranje borstveertje aan te vallen. Dit verklaart ook waarom ze wel eens tegen een raam aan tikken; ze zien in hun eigen spiegelbeeld een geduchte concurrent!

 

 

In de broedtijd, wanneer de mannetjes en vrouwtjes (die er hetzelfde uitzien) een paar willen vormen, worden er uitgebreide baltsrituelen uitgevoerd om de wederzijdse agressie te verminderen. Een lastige klus! Jonge Roodborsten zijn sterk geschubd van uiterlijk en missen de oranje borstkleur waardoor ze niet door hun ouders weggejaagd worden.

Tijdens de winter is het aantal Roodborsten in het park altijd veel groter dan in de zomer. Dit wordt veroorzaakt doordat de Scandinavische vrouwtjes en jongen uit hun broedgebieden wegtrekken om hier te overwinteren. De mannetjes blijven achter en die kunnen dan hun territorium vergroten, waardoor ook zij genoeg voedsel kunnen vinden om te overwinteren.

Aan de zuidzijde van het park staan momenteel overal Italiaanse aronskelken met hun bladeren boven de grond. Langs het fietspad wat tussen het park en kinderboerderij Holywood ligt staat een veld vol van deze witgenerfde donkergroene puntige bladeren.

 

 

Vanaf augustus kun je de rijpe zaden aan de overzomerende bloemstengels zien zitten als een stokje met oranje bessen aan de top. De Italiaanse aronskelk is oorspronkelijk niet inheems in Nederland maar leeft al vele honderden jaren op oude buitenplaatsen, in kloostertuinen en bij boerderijen. Planten met een dergelijke herkomst noemen we vaak Stinsenplanten.